The Song of the Eighteen DeadA cell is but six feet long and hardly six feet wide, yet smaller is the patch of ground, that I now do not yet know, but where I nameless come to lie, my comrades all and one, we eighteen were in number then, none shall the evening see come. O loveliness of light and land, of Holland’s so free coast, once by the enemy overrun could I no moment more rest. What can a man of honor and trust do in a time like this? He kisses his child, he kisses his wife and fights the noble fight. I knew the task that I began, a task with hardships laden, the heart that couldn’t let it be but shied not away from danger; it knows how once in this land freedom was everywhere cherished, before the cursed transgressor’s hand had willed it otherwise. Before the oath can brag and break existed this wretched place that the lands of Holland did invade and for ransom her ground has held; Before the appeal to honor is made and such Germanic comfort our people forced under their control and looted as a thief. The Catcher of Rats who lives in Berlin sounds now his melody,— as true as I shortly dead shall be my dearest no longer see and no longer shall the bread be broke and share a bed with her— reject all he offers now and ever that sly trapper of birds. For all who these words thinks to read my comrades in great need and those who stand by them through all in their adversity tall, just as we have thought and thought on our own land and people— a day does shine after every night, as every cloud must pass. I see how the first morning light through the high window falls. My God, make my dying light— and so I have failed just as each of us can fail, pour me then Your grace, that I may like a man then go if I a squadron must face. |
Het Lied der Achttien DoodenEen cel is maar twee meter lang en nauw twee meter breed, wel kleiner nog is het stuk grond, dat ik nu nog niet weet, maar waar ik naamloos rusten zal, mijn makkers bovendien, wij waren achttien in getal, geen zal den avond zien. O lieflijkheid van licht en land, van Holland’s vrije kust, eens door den vijand overmand had ik geen uur meer rust. Wat kan een man oprecht en trouw, nog doen in zulk een tijd? Hij kust zijn kind, hij kust zijn vrouw en strijdt den ijdlen strijd. Ik wist de taak die ik begon, een taak van moeiten zwaar, maar’t hart dat het niet laten kon schuwt nimmer het gevaar; het weet hoe eenmaal in dit land de vrijheid werd geeerd, voordat een vloekbre schennershand het anders heeft begeerd. Voordat die eeden breekt en bralt het miss’lijk stuk bestond en Holland’s landen binnenvalt en brandschat zijnen grond; voordat die aanspraak maakt op eer en zulk Germaansch gerief ons volk dwong onder zijn beheer en plunderde als een dief. De Rattenvanger van Berlijn pijpt nu zijn melodie,— zoo waar als ik straks dood zal zijn de liefste niet meer zie en niet meer breken zal het brood en slapen mag met haar— verwerp al wat hij biedt of bood die sluwe vogelaar. Gedenkt die deze woorden leest mijn makkers in den nood en die hen nastaan ‘t allermeest in hunnen rampspoed groot, gelijk ook wij hebben gedacht aan eigen land en volk – er daagt een dag na elken nacht, voorbij trekt iedre wolk. Ik zie hoe’t eerste morgenlicht door ‘t hooge venster draalt. Mijn God, maak mij het sterven licht- en zoo ik heb gefaald gelijk een elk wel falen kan, schenk mij dan Uw gena, opdat ik heenga als een man als ‘k voor de loopen sta. |
„Lied van de 18 Doden,“ was written in response to the execution of 15 operatives of the Dutch underground and 3 activists of the February 1941 strike. The poem became the anthem of the Dutch underground. Copies of the poem were sold by the underground and the proceeds used to finance its activities – Jan Campert was arrested in July 1942 on charges of aiding Jews. He was executed in the Neuengamme camp in Germany on January 12, 1943.
https://www.literatuurgeschiedenis.org/teksten/de-achttien-dooden